|
Wieś
MILIKOWICE
(podzielona na 3 części: GÓRNE, ŚRODKOWE i DOLNE)
ARNOLDSDORF -1369 r. (OBER, MITTEL, NIEDER).
ARNSDORF - 1447 r.
MILlKOWICE -1945 r.
Etymologia nazwy wsi wywodzi się z formy dzierżawnej - wieś Arnolda,
później skrócona do formy Arnsdorf. Milikowice nie znajdują
potwierdzenia w źródłach pisanych i pochodzą z nazewnictwa
powojennego, z 1945 roku.
Milikowice są wsią ulicową, utworzoną na bazie wsi łańcuchowej z
elementami wsi owalnicowej. Wieś długa, rozłożona równolegle do
potoku M iIi kówka , wzdłuż drogi, wiodącej z Jaworzyny Śląskiej,
przez Stary Jaworów i Witków do Świdnicy, na wysokości od 246 do 270 m
npm.
Milikowice są wsią starą, założoną około 1200 roku, zróżnicowaną
pod względem topograficznym, przestrzennym, drożnym i zabudowy, przeważnie
zwartej! W źródłach wymieniona po raz pierwszy w 1264 roku, w
dokumencie Henryka Śląskiego, w którym książę przekazuje ją swojemu
słudze i rejentowi Miricusowifw dniu 14 czerwca 1376 roku kościół
zwierzchni w Świdnicy podzielił wieś na trzy części: Górne, Środkowe
i Dolne.
Milikowice Górne od 1487 roku należały do Hansa von Monau,
patrycjusza w
Świdnicy. Późniejszymi właścicielami, kolejno byli: od 1497 r. -
Georg von Ungervothen ze Świdnicy, od 1594 r. Adam von Gersdorf, od 1600
r. - Georg Heinrich von Tschirnau, od 1635 r. - Nicolaus von Tschirsky, od
1747 r. Christina Dorota Hochberg z Książa, pod koniec XVIII wieku znowu
rodzina von Tschirskych. Od 1876 r. Wieś wykupuje Teodor von Hayn i w
1901 r. August von Meterschein, który panuje tu do aż do 1945 r. W 1785
r. Wieś liczy 205 mieszkańców, w tym 12 rolników, 23 zagrodników i
kilku chałupników. Ponadto we wsi znajdują się: 2 folwarki, młyn
wodny i szkoła.
Milikowice Środkowe od 1685 roku należały do Christopha von
Sommerfelda,'po czym w 1691 r. Przeszły we władanie Franza Alberta von
Sommerfelda, i następnie, 1694 r. w ręce Marii Elżbiety von Zedlitz, z
domu Gellhorn. W 1720 r. wsią włada Ernst Wilhelm von Reibnitz. W 1785
r. Milikowice Środkowe liczą 44 mieszkańców, w tym 4 gospodarzy i 4
zagrodników.
Milikowice Dolne od 1511 roku należą do Georga i Servantiusa von
Schindel. W 1785 właścicielem wsi i majątku jest Ferdinand Braun. Majątek
liczy 360 ha, w tym
pola uprawne 321 ha, łąki 21 ha, lasy 12 ha i dziedziniec folwarczny 6
ha. Wieś w tym czasie liczy 199 mieszkańców, w tym 7 rolników, 18
zagrodników i 9 chałupników. Ponadto we wsi znajdują się: 1 kościół
katolicki, 1 dom parafialny, 1 szkoła, 1 folwark i 1 młyn wietrzny
(wiatrak).
W 1886 roku wieś, jako całość, liczy 1078 mieszkańców, przy czym w
Milikowicach Górnych mieszka 572 osób, Środkowych 120 i Dolnych 386. W
milikowicach Górnych działa szkoła ewangelicka dla 120 dzieci, w
Milikowicach Dolnych szkoła katolicka dla 81 dzieci. Ponadto we wsi
istnieją 2 wiatraki. Ustalono też, że we wszystkich częściach wsi
mieszkali ludzie o polsko brzmiących nazwiskach... .
W Milikowicach istnieje szereg obiektów objętych ochroną
konserwatorską. Są to :
- 2 stanowiska archeologiczne: cmentarzysko ciałopalne i ślad
osadnictwa,
- kościół parafialny p.w. św. Michała: wczesnogotycki, wzniesiony
w 2 poł. XIII wieku/wymieniony dopiero w 1318 roku, przebudowany w XV
wieku i następnie w 1668!oku, restaurowany w 1891 roku. Murowany,
jednonawowy, z wież od południa, z kwadratowym prezbiterium.
Sklepienie krzyżowo-żebrowe. Zachowało się szereg nagrobków z
XVI, XVII i XVIII wieku.
- cmentarz parafialny, d. Ewangelicki, położony w zachodniej częściwsi,
przy szosie Milikowice - Mokrzeszów, za zabudową wsi, na płaskim
terenie, z połowy XIX wieku. Cmentarz czynny. Brakuje nagrobków o
historycznym znaczeniu,
- zespół pałacowy: pałac, dom mieszkalny, budynek mieszkalno
gospodarczy, obora; położone w środkowej części, pochodzą z poło
XIX wieku, oraz z z pocz. XX. Pałac, zbudowany w stylu wczesno
neogotyckim, prawdopodobnie w latach 3D-tych XIX stulecia, znajduje się
w stanie ruiny. W 2 poło XIX był przebudowywany i utracił część
swoich cech stylowych.
- park dworski: 'założony w latach 3D-tych XIX wieku, na powierzchni
16 hektarów, w formie dużego trójkąta, nosi w sobie, mimo
zniekształceń, ślady założenia romantycznego. Jest podzielony
licznymi alejami, wzbogacony ciekami wodnymi, o zróżnicowanym
drzewostanie, w tym także o charakterze pomnikowym. Należy do
ciekawszych w tej części Śląska.
- park podworski, ob. komunalny, położony przy drodze do Mokrzeszowa,
założony prawdopodobnie w XIX stuleciu, w stylu romantycznym. W
parku zachowała się ruina budowli - być może dawnego dworu?
- Szkoła Podstawowa przy ul. Kościuszki 27, z pocz. XX wieku,
- willa w parku, z pocz. XX w.,
- dom mieszkalny przy ul. Parkowej 11, z około 1880 roku,
- dom mieszkalny przy ul. Spacerowej 8, z ok. 1880 r, rozbudowywany
ok. 1906 r.
Ochronie konserwatorskiej podlega układ przestrzenny wsi, a ponadto
wszystkie wymienione powyżej obiekty, stanowiące dobra kultury:
historii, zieleni, architektury i budownictwa.
|